Laat mij erin, laat mij erin...

Wajongers spits uw oren! Goed nieuws van minister Camiel Eurlings van Verkeer: hij heeft beloofd dat álle NS-stations toegankelijk gaan worden voor mensen met een beperking. Eerst wilde hij dat alleen maar toezeggen voor 60 procent van de stations. Winst dus, behaald onder druk van alle belangenverenigingen en van de Tweede Kamer. Was dat even een mooie opsteker voor de recente Week van de Toegankelijkheid.

Wajongers die binnenkort met de trein willen, moeten echter nog wel even geduld oefenen. Weliswaar worden alle stations toegankelijk, maar de deadline daarvoor is… 2030. Jullie lezen het goed: over 21 jaar. Kortom: hooguit fijn voor een hele nieuwe generatie Wajongers. Een beetje een dooie mus?

Waarom gaat het wegnemen van allerlei drempels – letterlijk en figuurlijk – toch altijd zo moeizaam? Wat dat betreft maakte de minister een leerzame opmerking. Hij zei blijkbaar dat hij inmiddels ook ervaring heeft met wat het betekent als treinen niet toegankelijk zijn: “In het partijbestuur van het CDA zit iemand die iedere keer eerder weg moet, omdat ze in de trein geholpen moet worden.”

Daarover had Donnerwetter natuurlijk fijn een zuur stukje kunnen schrijven. In de trant van: ‘Is deze minister dan blind voor problemen totdat hij ze zelf meemaakt?’ En om eerlijk te zijn was dat ook de bedoeling. Totdat ik me herinnerde dat een aantal jaren terug een goede vriend in een rolstoel terechtkwam. Dat was ook voor mij de eerste keer dat tot me doordrong dat het met de toegankelijkheid van deze maatschappij voor mensen met een beperking niet best gesteld was.

Blijkbaar zit het met het wegnemen van drempels voor mensen met een beperking net als met het belang van een goed pensioen, veilig gedrag in het verkeer of het hebben van een goede ziektekostenverzekering: als iemand ernaar vraagt, vinden we het o zo belangrijk. Maar we doen er alleen iets aan als het verplicht is. Totdat we er zelf last van hebben natuurlijk.

Reden te meer om die toegankelijkheid dus niet afhankelijk te maken van pilots, liefdadigheid en andere toevalligheden. Gewoon goed afspreken, met duidelijke regels en wetten. En dan verdient de minister misschien wel gewoon een compliment. Nou ja, een complimentje dan, want 2030 is wel heel ver weg. De Wajonger die geen alternatief voor de trein heeft, zal net als het roodborstje uit het oude kinderliedje nog heel vaak tevergeefs zingen: laat mij erin, laat mij erin…

redactie@swink.nl