‘Zo helpen we meer mensen aan werk’

“We hebben ons afgevraagd hoe de sociale zekerheid werkt voor mensen die niet op eigen kracht het minimumloon voor hun baas kunnen verdienen. Deze mensen blijven nu vaak werkloos. Driekwart van de Wajongers komt nooit in het arbeidsproces terecht. Tachtig procent van de mensen met een bijstandsuitkering kampt met lichamelijke of psychische problemen. Het is volgens ons dus niet zo relevant waarom je niet kunt werken en welke uitkering je dan krijgt. Mensen met deze uitkeringen zijn vrijwel allemaal moeilijk tot slecht bemiddelbaar. Het zijn ook mensen die er beter aan toe zijn wanneer hun mogelijkheden worden benut en ze zich kunnen ontwikkelen. Het nadeel van drie regelingen is dat ondernemers het ervaren als een oerwoud van regels. Ook zit er ongelijkheid in de regelingen waardoor de een meer geld ontvangt dan de ander.”

Wie werkt, telt mee

“Je kunt beter zeggen: we gaan uit van wat mensen wel zouden kúnnen verdienen. We willen ervan af dat je een volledige uitkering krijgt als je de helft van het minimumloon kunt verdienen. We willen hen helpen werk te vinden dat bij hun mogelijkheden past. Er zijn zoveel mensen die thuis zitten met een uitkering terwijl ze best iets willen en kunnen doen.
Onze benadering is fundamenteel anders maar komt wel dicht in de buurt van de Wajong nieuwe stijl. Dan overbruggen we het verschil tussen wat jij je baas kost en wat jij voor je baas kunt verdienen. Kom je tekort dan krijg je er geld bij van de overheid.
Met deze nieuwe regeling kunnen we waarschijnlijk meer mensen aan werk helpen. Er zijn ontzettend veel mensen die iets kunnen doen, maar die nu niet tot hun recht komen. Werk hebben is ongelooflijk belangrijk voor mensen. Je telt mee, hebt collega’s, hebt iets om over op te scheppen thuis. Je hebt het gevoel dat wat je doet ertoe doet. Mensen kunnen door werk in alle opzichten tot hun recht komen. Wij gunnen meer mensen werk en ik denk dat we dit door dit voorstel kunnen waarmaken.”

Sociaal ondernemen

“We moeten het voor werkgevers aantrekkelijker maken. Een werkgever zit nu vast aan de bruto loonkosten van iemand op minimumloon niveau. Die verdient hij niet terug. Met ons voorstel wordt het voor hem interessanter om iemand in dienst te nemen waarvan hij weet dat hij hem nu - hard gezegd - meer kost dan hij oplevert. Net zo interessant als iemand in dienst nemen zonder beperking. Werkgevers hebben een hekel aan gedoe en willen er financieel niet op achteruit gaan, maar er zijn er ontzettend veel met een sociaal gevoel. We willen één regeling, met één loket en één pakket stimuleringsregelingen waar werkgevers gebruik van kunnen maken. Zij gaan daarbij een normaal salaris betalen voor de bijdrage die werknemers met een beperking aan het bedrijf leveren. Het inkomen van de werknemer wordt vervolgens vanuit een uitkering aangevuld. Elk jaar opnieuw wordt bekeken hoeveel de werknemer bijdraagt en welk deel aangevuld moet worden. Zo stellen we werkgevers in staat om sociaal te ondernemen.”